Fietsen door Zuid-Oost Azië – Thailand en Cambodja deel 8

Fietsen door Zuid-Oost Azië – Thailand en Cambodja deel 8

Welkom op ons blog over fietsen door Zuid-Oost Azië. In deel 8 beschrijven we hoe we in 2 weken door Oost Thailand naar Cambodja fietsen. Veel lees en kijkplezier!

Het is alweer een tijdje geleden dat we ons laatste blog hebben gepost, en verschillende mensen hebben al een berichtje gestuurd om te checken of alles wel goed met ons gaat. Bedankt dat jullie ons nog niet zijn vergeten 🙂 Vanwege de hoge temperaturen in Oost Thailand (Isaan) beginnen we al om 6 uur met fietsen. Hierdoor is het schrijven van het blog er een beetje bij ingeschoten de laatste weken, maar ondertussen hebben we ons ritme weer gevonden. We hopen dat iedereen het weekend vrij heeft gehouden zodat je de tijd hebt om dit uitgebreide blog te kunnen lezen 😉

We gaan als de brand-weer
geschreven door Nikki

We hebben besloten om wat overbodige spullen terug naar huis te sturen, en dus kunnen we iets uitslapen omdat het postkantoor laat open gaat. Om half negen staan we voor het postkantoor van Udon Thani waar Ralph in zijn beste Thai het pakket probeert te versturen. Een uur later is het dan eindelijk voor elkaar. Nu maar hopen dat het pakketje over twee weken daadwerkelijk in Nederland wordt bezorgt.

We moesten een stukje terug naar het noorden fietsen om bij het postkantoor te komen maar nu kunnen we weer via allemaal mooie zijweggetjes onze route naar het zuiden vervolgen. We fietsen langs vele prachtige tempels en door allemaal afgelegen kleine dorpjes waar mensen ons weer vol verbazing staan aan te kijken. Terwijl ik bij een hele mooie kitscherige tempel met beeldentuin stop, koopt Ralph een heerlijk waterijsje voor me als verrassing – het is inmiddels al ruim 50 graden in de volle zon. Ik loop een rondje om de tempel waar ik beelden van knielende olifanten, boeddha’s, vogels, apen, kikkers, tijgers en nog vele andere onsamenhangende objecten zie. Is dit nou een tempel of een attractiepark?

De route volgt langs zwart geblakerde akkers welke in de brand zijn gestoken door de boeren. Door het verbranden van de akkers komt er as vrij dat de bodem weer vruchtbaar maakt. Omdat de akkers in deze gebieden niet worden bemest, is het verbranden de enige manier om deze weer vruchtbaar te maken zodat er in het regenseizoen weer rijst verbouwt kan worden.

We zien niet alleen dat de akkers in de brand worden gestoken maar ook de bomen in het bos. Ook al worden deze bomen ‘gecontroleerd’ verbrand – we hebben nergens een brandweerman of waterput gezien om een eventuele uit de hand gelopen brand te kunnen blussen.

Het tegenwindje zorgt ervoor dat er allemaal zwarte stukjes van de verbrande akkers in de rondte vliegen. Ondanks dat we een zonnebril op hebben moeten we onze ogen bijna dichtknijpen om er geen vuil in te krijgen. En dan heb ik het nog niet eens over de geur van al deze verbrande akkers en bomen…

We stoppen bij een winkeltje om nog een ijsje te kopen 🙂 Als we bij het winkeltje willen gaan zitten om van ons ijsje te genieten en even bij te komen ruik ik een ontzettend vieze geur – bijna een rottende lucht, om onpasselijk van te worden. Naast het tafeltje waar we wilden gaan zitten ligt een hond op de grond. De hond lijkt meer dood dan levend. Hij heeft gaan haar meer op zijn huid, geen vet meer op zijn botten, een benauwde en onregelmatige ademhaling en zo nu en dan een spastisch trekje met zijn achterpoot. Volgens mij is dit beest in zijn laatste fase van zijn leven aangekomen. Ik geef mijn ijsje aan Ralph en loop naar mijn fiets. M’n eetlust is weg en ik zou willen dat ik die hond van zijn lijden zou kunnen verlossen.

Het hotel dat op onze navigatie staat aangegeven als eindbestemming voor vandaag blijkt een restaurant te zijn. Volgens de medewerker van het restaurant is er 4 kilometer verderop in het volgende dorp een hotel. Ralph vraagt in gebarentaal of er dichterbij ook iets is. Er wordt iets in het Thais gezegd en vervolgens naar de hoofdweg gewezen. We begrijpen het niet helemaal en twijfelen of we naar het gehucht moeten fietsen of de hoofdweg moeten volgen omdat er volgens de navigatie helemaal geen accommodaties in de buurt zijn. Toch besluiten we de hoofdweg te volgen en vinden al snel een bungalowparkje. De prijzen van de bungalow staan bij de receptie vermeld. Het begint bij 600 en loopt op tot 1.200 Baht. Ik heb geen idee welke prijs voor hoeveel nachten is of voor welk type bungalow. Ik wijs naar de prijs van 600 en vraag of ze nog een kamer van 600 beschikbaar hebben waarop het meisje achter de receptie (die geen Engels spreekt) ook naar  de 600 op het bordje wijst en ja-knikt. Vervolgens moet ik 500 afrekenen. Ik begrijp er niks meer van.

Gelukkig is het bungalowparkje op loopafstand van het centrum. Wanneer we ’s avonds een avondmaaltijd proberen te scoren komen we alleen een paar hot pot restaurantjes tegen. In deze restaurantjes betaal je een vast bedrag en dan kun je bij het buffet van alles opscheppen. Op het buffet zie je wel tien soorten vlees, en als je geluk hebt hebben ze ook nog wel wat bosui en watermeloen. Vlees wordt hier vaak niet gekoeld bewaard en voor het herstel na een fietsdag hebben wij liever iets van groente met rijst. We krijgen een menukaart in het Thai met een paar foto’s erbij. De serveerster spreekt alleen Thai dus helaas kan ze de kaart niet voor ons vertalen. We wijzen naar de afbeeldingen en krijgen vervolgens een zeer gevarieerd diner voorgeschoteld; een bordje rijst met komkommer, een bordje in stukken gehakte kip met bot en een bordje patat. Drie keer raden wie dat bordje patat confiskeert 😉

Happy Birthday 
geschreven door Nikki

Wat een schatje ook he, Ralph. Terwijl ik het ontbijt op de kamer klaarmaakte ging Ralph een kopje thee en koffie bij de receptie scoren. Hij kwam terug met heerlijke thee en een hele tros ballonnen met een zakje M&M`s eraan. Wat ontzettend lief en lekker!! Ik heb al zo lang geen thee en zeker geen chocolade meer gehad, ik kon echt niet wachten om het op te eten dus we hebben de M&M’s meteen soldaat gemaakt. Wanneer ik ging uitchecken maakte Ralph nog wat ballonnen aan mijn fiets vast zodat ik me echt jarig voelde en we heel feestelijk van start konden gaan. We waren de straat nog niet uit of de ballonnen knalden al stuk. Het werd de ballonnen, net als ons eigenlijk, even iets te heet toen de zon doorkwam.

Al snel begint Ralph zijn pedaal aan te lopen. Normaal hoort een pedaal zonder enige weerstand te kunnen draaien maar deze zat muurvast waardoor hij zijn enkel niet meer kon bewegen om de rotatie te kunnen maken. Gelukkig gebeurde dit vlak bij een garage. De monteur sprak geen woord Engels maar stelde meteen al zijn gereedschap beschikbaar. Hij zette een krukje voor ons neer en bood ons water aan. Heel veel zweetdruppels en een halve fles smeerolie later stapten we een uur later weer op de fiets. We gaven de monteur wat geld en bedankten hem voor zijn gastvrijheid maar hij wilde het geld niet aannemen.

Nog geen 500 meter verder breekt Ralph zijn pedaal van de trapper. Het pedaal zit nog vastgeklikt in zijn schoen. Dit ziet er niet goed uit. We kijken ernaar en bespreken mogelijke oplossingen. Eerst maar weer terug naar de garage om het pedaal nogmaals te checken. Wanneer Ralph het hele pedaal uit elkaar heeft geschroeft (wat volgens mij totaal geen zin heeft maar ik liet hem gewoon even studderen) ziet hij dat de lagers zijn gebroken en het dus niet te repareren is.

We besluiten om 12 kilometer terug naar het dorp te fietsen. Daar kijken we wel of er een fietsenwinkel is. Op 10 kilometer, net voor het dorpje, komen we bij een ander bungalowtje dan vannacht aan. Het bungalowtje en de prijs zijn vrijwel hetzelfde als afgelopen nacht dus we checken in en vragen of we een scooter mogen lenen om naar een fietsenwinkel op zoek te gaan. Niemand begrijpt wat we willen en als we naar een scooter wijzen wordt er alleen maar gelachen en naar onze fiets gewezen. Een Thaise vrouw uit Letland die hier ook de toerist uithangt helpt ons om het probleem van het pedaal te vertalen. Na een uur komt er een man op een scooter om Ralph met zijn fiets te helpen. Al snel begrijpt hij dat het pedaal stuk is en Ralph een nieuwe nodig heeft. Ralph gaat bij de man achterop de scooter richting het dorp. Onrustig wacht ik bij het bungalowtje tot hij terug is. Ik heb geen idee waar ze heen gaan, hoe ver het is of hoe lang het zal gaan duren en ik zie dat Ralph ook zijn telefoon niet heeft meegenomen. Ruim een uur later arriveren ze weer met een set gloednieuwe Shimano pedalen, geïmporteerd vanuit Nederland! Hoe toevallig?!

Blij en opgelucht monteert Ralph meteen het pedaal op zijn fiets. Het is inmiddels bijna drie uur en we hebben al bijna tien uur lang niks gegeten. Ik ben echt een beetje chagrijnig van de trek, de warmte en hoe de hele dag is verlopen. We besluiten naar het centrum te lopen om daar wat te eten en stuitten op een tentje dat milkshakes en beefburgers verkoopt! Heerlijk! Ik voel me meteen weer jarig! De Oreo milkshake zouden ze in Nederland ook moeten invoeren! Dan zou ik thuis ook heel veel moeten fietsen om niet dik te worden 😉 Met deze tropische temperaturen smaakt de shake super lekker! Ralph besteld een knalroze milkshake, er stonden ook nog heerlijke caramel, chocolade en cappuccino shakes op de kaart maar hij moet weer zo`n kunstmatig roze shake die uiteindelijk ook lang niet zo lekker is als die van mij. Van de beefburger krijgen wij beide meteen ontzettende darmkrampen.

Na de lunch lopen we ook nog even naar de naastgelegen supermarkt om een ontbijt voor morgen en een biertje voor later vanmiddag in het bungalowtje te kopen. Maar helaas, geen bier. De supermarkt mag alleen alcoholische dranken verkopen tussen 11.00-14.00 en 17.00-23.00 uur. Wat een stomme regel! Hoezo mag ik niet om 16 uur een biertje kopen, maar wel om 11 uur in de ochtend?? Gelukkig lopen we toevallig langs een restaurantje waar zo`n grote Coca-Cola koelkast buiten staat met frisdrank en bier – zij nemen het niet zo nauw met de verkoop regels voor alcohol. Snel lopen we met heftige darmkrampen terug naar de bungalow waar we vechten om een plekje op het toilet 😉

Facebook vrienden 
geschreven door Nikki

Gisteravond hadden we de route voor vandaag uitgezocht en besloten dat we de provinciale gaan volgen, ook al vinden we dit niet altijd de aller leukste wegen. De zijweggetjes zijn onverhard en zouden ons heel erg laten omfietsen. De navigatie geeft aan dat de route over de provinciale weg zo’n tachtig kilometer is, die afstand vinden we eigenlijk al lang genoeg.

We staan rustig op en maken ons ontbijt klaar op bed. Ralph zijn achterband is zo plat als een duppie. Terwijl we onze boterhammen met lang houdbare melk en een yoghurtje wegspoelen bespreken we wat we gaan doen; de band oppompen en onderweg maar zien wat er gebeurt, de band plakken of de band vervangen. Aangezien de fietsen in de kamer staan en we hier alle ruimte hebben besluiten we (lees Ralph) de band te plakken. In de douche vul ik de prullenbak met water en al snel vindt hij het lek en vervolgens ook een stuk ijzerdraad dat nog in de buitenband stak. Vanuit bed kijk ik met een schuin oog toe hoe hij veel te snel de band plakt en ik me toch echt moet klaarmaken om te vertrekken.

Om half tien fietsen we de kamer uit richting de Tesco, de Supermarché van Thailand. Tevergeefs zijn we stad en land al afgelopen voor een bus scheergel en hopen bij de Tesco te kunnen slagen. Wanneer we bij de Tesco aankomen zeg ik tegen Ralph dat hij maar even op de fietsen moet passen en dat ik wel even opzoek ga naar de scheerschuim. ‘Nou, wel snel dan he’ zegt hij. Terwijl ik naar binnen loop ben ik alweer vergeten dat ik moet opschieten. Ik loop alle paden door, gewoon even kijken, en bij de paden met de schappen snoep, chips en koekjes neem ik uitgebreid de tijd. Wanneer ik met de Kitkat, chocoladerepen en Mentos in mijn hand richting de kassa loop bedenk ik me dat chocola geen goed idee is met deze hitte dus met tegenzin leg ik de chocolade producten maar weer terug. In het allerlaatste gangpad vraag ik een medewerkster naar de scheergel maar een vragende blik is het enige respons. Ik gebaar alsof ik een baard scheer (zal de medewerkster nu denken dat ik altijd mijn baard scheer?? Ze zat ook al zo naar mijn harige armen te kijken…) en ze begeleidt me naar het juiste schap. Bijna acht euro kost de bus scheergel, belachelijk duur! Nu vind ik al helemaal dat ik mezelf wel mag verwennen met een zak Mentos. Ralph blij, ik blij ☺

Na twintig kilometer heeft Ralph weer een lekke band. Met de fiets in de hand lopen we een stukje terug naar een autogarage waar we in de schaduw aan de fiets kunnen sleutelen. We hebben nog maar net de fiets op zijn kop gezet om makkelijk bij het achterwiel te kunnen wanneer er een Thai het pad op komt rijden en ons twee flessen water overhandigd. Toen hij ons zag fietsen had hij zoveel bewondering voor ons dat hij maar even stopte om ons wat water te geven. We begrijpen er niks van want we staan al een tijdje uit het zicht achter een auto, hoe kan hij ons hebben gezien? Hij vraagt of hij vrienden mag worden op Facebook, maar zodra wij zeggen dat we geen Facebook hebben is de teleurstelling van zijn gezicht af te lezen. M’n Thaise vriendin die we gister hadden ontmoet tijdens de lunch heeft me ook niet meer met rust gelaten via Facebook dus voor mij geen Thaise Facebook-vrienden meer! De Thaise man geeft ons zijn visitekaartje zodat we hem kunnen bellen als we problemen hebben, super lief!

Inmiddels zijn alle medewerkers van de autogarage naar ons toegelopen en staren ons een beetje aan. Er komen ook nog wat mensen aangereden die in het Thais een gesprek proberen aan te gaan. Ze hebben alleen maar oog voor de fiets en we krijgen wel tien keer de vraag wat de fiets kost. Wanneer Ralph de buitenband niet helemaal om de velg krijgt schiet de automonteur even te hulp en binnen een paar minuten staan we weer klaar om onze weg te vervolgen.

Nog geen twintig meter verder zie ik dat er een bobbel in zijn achterband zit. ‘Ik word er een beetje moe van’ zegt hij heel droog. We besluiten door te fietsen. Een paar kilometer verderop parkeren we de fietsen bij een tankstation voor een sanitaire stop en een banaan, en besluiten we om voor een laatste keer de fiets af te tuigen om de achterband te repareren. Eindelijk! Probleem verholpen.

Gelukkig is het zondag waardoor het lekker rustig is op de weg. Het is zo ontzettend warm, rond de 40 graden, waardoor we regelmatig een plekje in de schaduw zoeken om op adem te komen en een paar slokken van ons warme drinkwater nemen. Er staat een pittig zijwindje die we voornamelijk tegen hebben. Het is inmiddels al twee uur en we hadden vanmorgen nog gehoopt dat we rond dit tijdstip in het dorp zouden arriveren maar we moeten nog iets van vijftig kilometer. Onze benen hebben het echt zwaar. Wanneer we opstappen of ook maar een klein beetje omhoog moeten fietsen treedt acuut de verzuring op. Dagen als dit noemen we de offdays, die horen er ook gewoon bij. We proberen evengoed van ieder moment te genieten, van het feit dat we hier kunnen en mogen fietsen en al dit moois mogen aanschouwen. Elke dag is weer een cadeau!

We stoppen bij het eerste hotel in That Phanom dat we tegenkomen. Ik weet niet hoe snel ik mijn fiets moet aftuigen om vervolgens van een heerlijke douche te kunnen genieten. We zijn echt helemaal afgepeigerd!

Laos op een steenworp afstand 
geschreven door Nikki

Bij het inpakken van onze spullen komt Ralph erachter dat hij zijn trui gisteravond in het restaurant heeft laten liggen. Ik geef het weinig kans dat het restaurant nu al open is maar hij loopt er toch even heen, en met succes.

Wanneer we net onderweg zijn bezoeken we ook nog even de tempel in het dorp. Bussen vol met Thaise toeristen plegen ook een bezoek aan deze tempel dus dan moet het ook echt wel een unieke tempel zijn. En dat is het ook! De vorm is heel anders en de witte kleur van de tempel in combinatie met de hel blauwe lucht zorgen ervoor dat de gouden details mooi in het zonlicht oplichten.

Vandaag is het zo’n 50 kilometer naar het volgende stadje waar we een middagje willen relaxen, dus we nemen lekker de tijd tijdens het fietsen. Waar we de Mekong in Laos hebben verlaten, volgen we vandaag opnieuw de Mekong met uitzicht op Laos aan de oostzijde van deze rivier.

Net voor het heetste punt van de dag komen we bij een bungalowparkje met zwembad aan. Heerlijk, hier kan ik wel een middagje relaxen. Ralph is helemaal in zijn element wanneer hij met een schepnetje de insecten en bladeren uit het zwembad vist. Ondertussen vermaak ik me prima in de hangmat. Het zwembad is heerlijk verkoelend en we vermaken ons de rest van de middag. Dat relaxen moeten we vaker doen 😉

Wanneer we ’s avonds de fiets pakken om naar het dorp te fietsen voor wat eten, horen we net buiten het bungalowpark echt tientallen honden blaffen. De bungalow ligt een beetje afgelegen aan het einde van een doodlopende weg. Het is zo’n 3 kilometer naar het centrum dus we moeten wel met de fiets. We nemen de zweep mee en stappen een beetje angstig op de fiets. Ik probeer zo hard mogelijk langs de honden de straat uit te fietsen. Gelukkig komen er nog een aantal auto’s en scooters voorbij zodat de honden zijn afgeleid en op wat blaffen na laten ze ons met rust.

Leuk hoor, zo’n matje in je nek!  
geschreven door Nikki

Het ontbijtbuffet zou om 7 uur klaar staan maar om kwart over 7 was er nog geen spoor te bekennen, ik word een beetje heel erg ongeduldig. Volgens mij is het personeel vergeten dat ze gasten hebben. Ralph loopt naar de tuinman die op zijn beurt ook weer iemand inschakelt. Uiteindelijk wordt om half 8 de waterkoker aangezet, de zakjes oploskoffie, jam, boter en brood klaargezet en een krijgen we een gebakken ei geserveerd. We eten echt alles op en vertrekken een half uur later met een goed gevulde maag.

We hebben het tempo er goed inzitten. Onderweg is er niet veel te zien dus dan is doorfietsen en hopen dat je voor de ergste hitte ergens kan inchecken de beste optie. Bij het inchecken komen we een gepensioneerd Nederlands stel tegen. Zij fietsen in etappes al twintig jaar de wereld rond. Vroeger gingen ze maximaal drie weken en nu ze gepensioneerd zijn gaan ze zo’n zes weken aaneengesloten op reis. Met slechts twee fietstassen met enkel wat kleding verkennen ze ieder jaar een nieuw land of nieuwe regio. Super stoer!!

We lopen eerst naar een sleutelmaker om de hoek. De eerste dag in Laos was Ralph zijn fietssleutel afgebroken, nu gebruikt hij zijn reservesleutel. De sleutelmaker had net zijn zaak gesloten maar opent de zaak even om te kijken of hij de juiste sleutel heeft. Hij doet zijn best om te kijken of hij van andere sleutels iets gelijkwaardigs kan maken, maar helaas. Dan lopen we wel even door om iets te eten. We lunchen in het meest griezelige restaurant dat ik ooit heb gezien. Allemaal poppen, servies en grauwe donkere kleuren met op de achtergrond een heel duister jazz-muziekje. Daarentegen smaakte mij het eten uitermate lekker!

Ook gaat Ralph nog even naar de kapper. Deze kapper vraagt drie keer zoveel geld als de kapper in Chiang Rai maar Ralph is ervan overtuigd dat dit een hele goede kapper is. Ik vind het zonde van het geld en volgens mij gaat alle winst naar de neptieten, botoxlippen en extensions van de eigenaresse. Bij aankomst in het hotel hadden we nog even snel gedoucht maar toch wordt Ralph z’n haar gewassen alsof hij zich in jaren niet gedoucht heeft. Toen de eerste hoofdmassage inmiddels een kwartier duurde en de kapster volgens mij half met haar tieten in Ralph zijn gezicht hing werd ik wel een beetje jaloers hoor! Wassen, masseren, knippen, weer wassen, weer knippen, weer wassen, scheren, bijpunten, weer wassen en masseren en nog even de nek scheren en klaar… Vooral dat matje op Ralph zijn achterhoofd liet me bijna met de slappe lach vermakelijk doen toekijken. ‘ Wel een hele goede kapper he mop’ zei ik met een knipoog tegen Ralph.

Vogeltjesdans
geschreven door Nikki

Het landschap veranderd met de dag. De akkers worden steeds groener door de toevoer van het water uit de Mekong. De weg wordt steeds heuvelachtiger en mijn knieen beginnen weer zeer te doen. Dit is dan ook mijn eigen schuld; ik fiets de heuvel af in de zwaarste versnelling, vervolgens blijf ik net zo lang de volgende heuvel weer omhoog fietsen in de zwaarste versnelling tot het echt te zwaar wordt en dan schakel ik terug. Als ik eerder zou terugschakelen tijdens het klimmen dan zou ik veel minder last krijgen van mijn knieën. Omdat ik het gevoel heb dat een lage versnelling mij niet snel genoeg gaat, belast ik mijn knieën te veel realiseer ik me nu. Hmm…

Er staat weinig wind vandaag. De rijwind zorgt nog enigsinds voor iets van verkoeling. Wanneer we moeten stoppen voor een stoplicht, of om een foto te maken of gewoon om een slok water te nemen dan gutst meteen het zweet van ons hele lichaam. Bij Ralph is echt al zijn kleding kletsnat, wanneer hij stil staat vormt zich altijd een plasje op de grond van al het zweet dat van zijn gezicht en hals druppelt.

In de middag komen we bij een bungalowparkje aan. De medewerker spreekt geen Engels maar drukt haar roze telefoon in Ralph z’n handen. Het is de manager die wel Engels spreekt. Ze vraagt welke kamer we willen, ze heeft kamers van 800 en 1.000 Baht. We zeggen dat we beide kamers willen zien en dan een besluit nemen. Vervolgens zegt ze dat ze alleen nog kamers van 1.000 Baht heeft. Waarom is ze nou niet gewoon in een keer duidelijk? Ik wil gewoon inchecken en een verfrissende douche nemen 🙂 De bungalow is echt hartstikke ruim en schoon. We checken in, nemen een douche en gaan opzoek naar iets te eten. Weer spreekt er niemand Engels dus in de keuken van een restaurantje kijken we in de pannen en wijzen de rijst aan en doen de vogeltjesdans om duidelijk te maken dat we rijst met kip willen.

Bil aan bil
geschreven door Nikki

Om 4 uur gaat de wekker. Gisteravond hebben we nog wat koekjes en van die kunstmatige broodjes gehaald die we nu als ontbijt kunnen nuttigen. Om 5 uur worden we opgehaald voor een excursie naar Sam Phan Bok, ook wel de Grand Canyon van Thailand genoemd. We konden kiezen of we een boot voor onszelf wilde hebben of juist een boot met zes andere Thai wilde delen. Het leek ons leuker om een boot met Thaise toeristen te delen, bovendien werd de excursie zo ook een stuk goedkoper. Al dat reizen hakt toch wel in je financiën 😉

Een touringbus vol met Thaise oudjes vertrekt vanaf het bungalowparkje naar Sam Phan Bok. Wij gaan met de 4X4 van de manager.  Samen met drie andere volwassen Thai zitten we gezellig bil aan bil in de auto.  Ralph en ik stelde nog voor om in de laadbak te gaan zitten zoals ze hier in Thailand overal doen, maar we volgens deze Thaise mensen paste het allemaal makkelijk. Op verzoek van de Thaise mensen rijden we eerst met de auto een markt over. Vanuit het raam onder het genot van een loeiende airco kijken de Thai wat er op de markt wordt verkocht. Iedere donderdagochtend mogen Laotianen met een gratis visum goederen verkopen op deze markt, voor de middag moeten ze dan wel weer terug naar Laos – op een half uurtje rijden.

Om half zes zitten we in de boot, de zon komt langzaam op. De gemiddelde leeftijd van de mensen aan boord halen we met dertig jaar naar beneden. Hier dient de Mekong als grens tussen Thailand en Laos. Wanneer het regenseizoen van start gaat, stijgt het waterpeil van de Mekong en is er van deze attractie nog maar weinig te zien. Sam Phan Bok betekend ‘de 3.000 vijvers’. Het zijn eigenlijk heel veel gaten en kloven in een rotspartij die in het regenseizoen onder water komt te staan.

In sommige rotsen herkennen de Thai bepaalde dieren of personages. Zoals het silhouet van een Golden Retriever, het hoofd van Mickey Mouse en een kuikentje… We maken een aantal foto’s van de zonsopkomst, maar alle andere Thaise toeristen hebben meer oog voor ons dan voor de zonsopkomst of Mickey Mouse, continue worden we op de foto gezet.

Om een uur of tien zijn we weer terug bij de bungalow en kunnen we ontbijten. Er staat een heerlijk buffet klaar met allemaal soorten groenten, sla, fruit en saus zodat je je eigen salade kunt samenstellen, de bekende Thaise oliebollen met vanillesaus, brood, soep en gebakken ei. Die koekjes en broodjes van vanmorgen waren geen succes dus ik haal meteen de schade in. Wanneer de bus met Thaise toeristen ook weer terug komt om ook te gaan ontbijten, zijn wij net klaar. Wat een drukte. De rest van de dag brengen we op de verranda van de bungalow door, lekker met de deur open zodat we buiten nog een klein beetje van de loeiende airco konden meegenieten.

Wanneer we ’s avonds naar het restaurant op het park lopen om iets te eten staan alle lichten nog uit en is er totaal geen teken van leven. We lopen naar de manager die ons vervolgens zegt dat de keuken gesloten is. Gesloten? Ja, ze hebben geen vaste openingsdagen of -tijden. Ze zegt dat we nog wel iets in het dorp kunnen eten. Waarschijnlijk ziet ze de teleurstelling in onze blik en biedt ze aan om zelf iets te koken. Wij zeggen dat een beetje groente met rijst al prima is, en ze gaat meteen aan de slag. Ik heb nog nooit zulke smakelijke rauwe broccoli gegeten 😉 In onze bungalow buiken we nog wat uit tot de manager ons nog een heel bord met verse watermeloen komt brengen. Wat een ontzettend lekkere verrassing!

Je voelt je soms bijna schuldig…
geschreven door Nikki

Soms kun je je gewoon niet voorstellen hoe erg het onderweg stinkt. Mensen plassen op straat, laten hun vuilnis achter en vaak loopt er ook nog een open riool onder de putdeksels in het wegdek. Het is dan net alsof je over een vuilnisbelt fietst. Waar ik dan zo lekker van kan genieten is wanneer we langs een autowasstraat fietsen. Hier ruikt het altijd heerlijk naar een lekker fris schoonmaaksopje. Of een laundry service! Ze gebruiken hier altijd veel te veel waspoeder waardoor de hele buurt om de wasserette heen ook heerlijk naar het bekende wasbeertje ruikt.

Onderweg vinden we een sleutelmaker die met wat slijpen, vijlen en heel veel smeerolie de nieuwe sleutel in het fietslot weet te proppen. Gelukkig dient deze sleutel enkel als reserve en hopen we deze niet nodig te hebben.

Wanneer we in Khu Khan aankomen zien we alleen maar van die vieze oude houten guesthouses. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om in een vies guesthouse te slapen. En dat slaat eigenlijk nergens op want in Laos deden we niet anders! Maar toch… Het feit dat we nu in Thailand zijn doet ons denken aan luxe, aan schone guesthouses en smakelijker eten dan in Laos dus we fietsen nog even een rondje opzoek naar een hotel. Onderweg naar dit dorp kwamen we een aatnal bungalowparkjes tegen. Weliswaar een stuk buiten het centrum maar dat maakt me niks uit, lekker rustig! Wanneer we de stad weer uitfietsen worden we ingehaald door een Thaise jongen op de mountainbike. Hij vraagt of hij ons kan helpen en we zeggen dat we opzoek zijn naar een bungalow om te overnachten. Hij weet er wel een paar en fietst ons naar een bungalowpark net buiten het centrum. Wij zijn de jongen hartstikke dankbaar dat hij ons hier naartoe heeft gebracht maar volgens mij was de jongen ons nog dankbaarder dat hij ons hierheen mocht brengen. Wat een schatje. We maken nog een aantal foto’s met de eigenaars van het park en de jongen, iedereen blij. De jongen geeft ons zijn bandenplakset als bedankje. Echt bizar, zo ontzettend lief!  We geven aan dat we heel dankbaar zijn maar dat hij zijn plaksetje zelf ook heel goed kan gebruiken. We kunnen hoog en laag springen maar hij wil zijn plaksetje niet terug.

Wat een geluk om hier te mogen zijn
geschreven door Nikki

De wekker gaat wederom om half vijf en wanneer we om zes uur willen wegfietsen komt de eigenaresse van het bungalowpark nog even een praatje houden. Hartstikke lief, leuk en gezellig hoor, maar als ik zeventig jaar oud ben en me al sloffend voortbeweeg dan denk ik niet dat ik al om zes uur `s ochtends in touw ben. Een kwartiertje later zitten we dan weer lekker op de fiets met het gevoel alsof we een nachtje bij opa en oma hebben gelogeerd. Wat een lieve en gastvrije mensen!

Vandaag fietsen we het laatste stukje door het oosten van Thailand, op weg naar Cambodja. Er zijn meerdere grensovergangen tussen Thailand en Cambodja. Wij kiezen ervoor om het klimwerk uit te stellen en door een glooiend landschap met de bergen aan onze linkerhand te fietsen. We merken echt dat het zondag is, het is hartstikke rustig op de weg. We fietsen door allemaal kleine arme dorpjes waar de mensen al vroeg wakker zijn en ons met een glimlach begroeten.

Door het bergje op en bergje af fietsen heb ik al snel last van een hongerklop. We zien ergens een noedelsoeptentje, maar helaas… Om negen uur s ochtends op zondag staat er nog geen noedelsoep klaar. Gelukkig wil de vrouw een bord rijst met gebakken ei voor ons maken. We zijn er dol op, vooral Ralph kan zijn geluk niet op 😉 De vrouw biedt ons nog een mooie bungalow aan het meer aan om te overnachten maar daar is het nu nog veel te vroeg voor 😉 Tijdens het eten rijdt er een wagen met hele feestelijke muziek van een live-bandje voorbij, wat een gezelligheid hier!

Zonder de dorpjes en de begroetingen van de mensen is de route redelijk saai. Er is niet veel te zien, af en toe wordt er wat rijst verbouwd maar we zien voornamelijk oude dorre rijstvelden. We zijn benieuwd naar de mensen en het landschap in Cambodja.

We fietsen langs een klein meertje waar volgens mij alle inwoners uit het dorp zich kostelijk vermaken met het vangen van vis, het wassen van kleding of het wassen van zichzelf. Even verderop komen we de wagen met het live-bandje weer tegen. Er loopt nu een hele horde mensen voor de wagen uit. Wat een gezelligheid weer! Iedereen is zo blij en in de feeststemming! De mensen en de wagen zijn onderweg naar een bruiloft die op het einde van deze weg plaatsvind. De hele weg is afgezet door de politie en wij worden min of meer ook naar de trouwlocatie geleidt. Maar we fietsen door, we hebben nog een lange weg te gaan.

Het lijkt wel of de kinderen hier een extra zintuig hebben ontwikkeld voor voorbijgaande toeristen. Uit de verte komen kinderen ons tegemoet rennen en roepen luidkeels sawadee tot ze er schor van worden. Echt zo aandoenlijk! Wat een schatjes! Wat een geluk om hier te mogen fietsen en dit avontuur mee te maken. De mensen die we tijdens onze reis ontmoeten zijn toch degenen die onze reis zo mooi maken!

Om een uur of drie komen we bij het laatste Thaise dorp voor de grens met Cambodja aan. Wat is dit? Wat een verschrikkelijk vies dorp is dit! Hier wil je echt niet dood gevonden worden. We zijn allebei moe en slapen liever nog een laatste nachtje in Thailand alvorens we de grens passeren. We fietsen langs wat parkjes om te vragen of ze een kamer beschikbaar hebben maar in dit dorp vragen ze de hoofdprijs en hebben ze geen internet toegang. De kamers zijn te klein en benauwd om er een hele middag in te vertoeven en zonder internet kunnen we ook geen informatie over Cambodja opzoeken. We fietsen door en kijken bij de laatste 7-Eleven voor voorlopig of we een brood en beleg voor morgenochtend kunnen kopen,  bij gebrek aan beter loop ik de winkel uit met een paar cakejes.

We fietsen nog een paar kilometer door naar de grens, O’smach. De Thaise uitreisstempel is zo geregeld, de douane beambte had het zo druk dat hij tussen het stempelen door gewoon zijn Facebook filmpjes kon blijven kijken.

Welkom in het wilde westen van Azië
geschreven door Ralph

Na nog geen 2 weken geleden Laos te hebben verlaten, staan we nu alweer voor een nieuwe grens van een land waar we geen idee van hebben wat ons te wachten staat. Cambodja!? Wat we er over hebben gelezen belooft alles behalve luxe slaapplaatsen, geasfalteerde wegen en goede hygiëne.

Zodra we arriveren bij de grenspost voor het aanvragen van het visum dat we nodig hebben om 30 dagen in Cambodja te mogen blijven staan er een aantal mannen die vragen of we een tuk tuk nodig hebben. Ze zien er niet heel betrouwbaar uit, en ze kijken wel heel erg geïnteresseerd naar onze fietsen en spullen. Nikki blijft bij de fietsen wachten zodat ik onze visa en de noodzakelijke stempels kan gaan regelen. De man achter de balie komt met een hele papierwinkel op de proppen, en voordat het allemaal precies goed staat opgeschreven ben ik al ruim een half uur verder. Dan begint het grote overschrijven, want printers daar doen ze nog niet aan. Onze informatie wordt met de hand zo goed mogelijk overgeschreven op het visum formulier waar de beste man ook zo’n 15 minuten mee bezig is haha. Deze wordt daarna met uiterste precisie in je paspoort geplakt, en dan moeten er nog een aantal datum stempels met de grootste nauwkeurigheid worden aangebracht. Dit alles duurt nog eens een kwartier, dus alleen met het visum zijn we al een uur bezig. Wanneer er afgerekend moet worden blijkt er niet genoeg wisselgeld in de kas aanwezig, dus tovert de beste douane beambte wat Thaise Baht uit z’n eigen portemonnee, waar mijn biljetten dan weer keurig netjes in verdwijnen haha. Ik hoop dat zijn kinderen er goed van naar school kunnen 🙂

Helaas moeten de visums ook nog door andere douane beambten worden bekeken en gestempeld, dus sta ik uiteindelijk nog ruim een half uur in de rij te wachten totdat de mensen voor mij genoeg geld tussen hun paspoort hebben gedaan om te worden doorgelaten. Ik hoef gelukkig niks extra te betalen, ze lachen een beetje als ik beide paspoorten afgeef terwijl ze Nikki niet eens kunnen zien, maar na wat grapjes en hard gelach om de overige pagina’s in mijn paspoort krijgen we de benodigde stempels en kunnen we na bijna 2 uur eindelijk door. Het is maar goed dat we een half jaar voor deze reis hebben ingepland 😉

We besluiten niet verder te fietsen vandaag omdat het al eind van de dag is, en om te overnachten in het hotel aan de grens. Dit is uiteraard een stuk duurder dan normaal, maar het ziet er wel knap uit en we kunnen wel een goede nachtrust gebruiken. Nikki gaat naar binnen om de prijs te checken, en komt uiteindelijk ruim een half uur later pas weer terug. Ondertussen ben ik al zo’n 5 keer met mensen op de foto geweest, en heb ik van een andere Thai al zijn vakantie foto’s mogen bekijken op zijn iPad haha. Het hotel blijkt tevens een casino te zijn, en het zwembad wat de beste man aan Nikki heeft laten zien is zo ranzig dat hij uiteindelijk toe moet geven hier zelf ook niet in te willen zwemmen als hij een gast zou zijn. De kamer kost 1000 Baht (ongeveer 27 euro), en als Nikki na wederom een kwartier weg te zijn geweest terug komt lopen blijkt dat we 1500 moeten betalen als borg voor de sleutel. Wat een gedoe! Met 2500 Baht gaat ze terug, en uiteindelijk na een uur bezig te zijn geweest hebben we een sleutel van de kamer, en gaan we opzoek naar een bagage kar voor onze tassen omdat de kamer op zo’n 5 minuten lopen van de ingang ligt.

Als we dan uiteindelijk alle tassen in de hotelkamer hebben gekregen vertelt Nikki dat terwijl ik bezig was met het visum de mannen die eerder vroegen of we een tuk tuk nodig hadden nog even een praatje kwamen maken. Een van de mannen tilt tijdens het gesprek zijn shirt iets omhoog om vol trots zijn geweer te laten zien :$ Welkom in het wilde westen van Azië!

One hundred and eighty!!!
geschreven door Ralph

Onze eerste kennismaking met Cambodja heeft ons nog niet enorm enthousiast gemaakt over de bevolking en het land. Maar goed, het is de grensovergang dus daar moeten we maar niet teveel waarde aan hechten. We hebben de afgelopen nacht goed geslapen, en het leger van mieren die gisteravond op de gehele WC zat is zelfs in het niets verdwenen. Zodra we de tassen allemaal weer naar de fiets hebben gebracht ga ik uitchecken en de 1500 Baht borg terug halen. Als ik bij de receptie aankom sta ik eerst een minuut te wachten totdat de beste mensen opkijken, waarna mij wordt verteld dat alleen Nikki kan uitchecken, grrrrr. Ik loop terug naar de fietsen en vraag Nikki om uit te checken. Wanneer ze even later terug komt bleek haar eerste handtekening niet exact te matchen met die ze gister heeft gezet, en zonder een identieke handtekening kunnen we de borg niet terug krijgen. Na wat vakkundig kopiëren van de eerder gezette handtekening (en een hele boze blik) gaan de mensen van de receptie alsnog akkoord en kunnen we eindelijk aan onze eerste dag fietsen in Cambodja beginnen.

We dalen de eerste 5 kilometer heerlijk af met snelheden van rond de 50 km/uur. Ik heb gelezen dat Cambodja nagenoeg vlak is, maar dit maakt mij toch wel een beetje aan het twijfelen. We willen de eerste dag zo’n 110 kilometer fietsen en omdat de weg constant vals plat blijft afdalen hebben we de gang er behoorlijk in zitten. De weg is heerlijk rustig, en onderweg worden we constant begroet door kinderen die vanuit de golf platen huisjes ‘Hello’ en ‘Goodbye’ roepen. Veel van de mensen die we tegemoet fietsen zwaaien vriendelijk, maar de lachende gezichten zoals we die in Oost Thailand hebben gezien hebben plaats gemaakt voor norse blikken. Wellicht ook niet zo vreemd als je bedenkt wat hier allemaal is gebeurd eind jaren 70, maar daar vertellen we meer over in ons volgende blog. Rond half 2 komen we aan bij de afslag met nationale snelweg 6. Dit is samen met de 5 de hoofdweg door Cambodja. Hierop is het wel enorm druk, en dus is het een mooi moment om eens te gaan kijken in welk guesthouse we kunnen gaan slapen en opzoek te gaan naar een bank om wat Dollars om te wisselen in de Cambodjaanse Riel.

De bank hebben we gelukkig snel gevonden, en we wisselen 100 Dollar om in 400.000 Riel. Ik kan het echt net aan kwijt in mijn portemonnee, dus dat belooft nog wat zodra de briefjes van 20.000 worden gewisseld voor kleinere valuta. Het guesthouse ziet er van buiten goed uit, maar eenmaal binnen blijkt de kamer meer aan Laotiaanse standaarden te voldoen. Het ruikt muf, het is warm, het bed erg hard, en de muur is geheel art deco versierd met plat geslagen insecten 😉 Als we de prijs vragen wil de beste vrouw 15 Dollar hebben voor de kamer, maar wij hebben er echt niet meer dan 10 voor over. Als we uiteindelijk op 13 Dollar uitkomen besluiten we om het te laten voor wat het is en te kijken of we ergens anders een kamer kunnen vinden. Ondanks dat er geen enkele andere kamer is verhuurd lijkt het de vrouw allemaal maar weinig uit te maken dat ze de inkomsten misloopt.

Ons originele plan was om in 2 dagen naar Siem Reap te fietsen waar we nu nog zo’n 60 kilometer vandaan zijn. Als we ergens iets te drinken kopen overwegen we onze opties en besluiten om het vandaag in 1 dag te gaan doen. We hebben sinds het ontbijt niets meer gegeten, en de paar tentjes die we onderweg tegen zijn gekomen hadden niks wat ook maar op een soep of rijst met ei lijkt 🙁 Op een halve zak Mentos en wat Dextro tabletten beginnen we om 3 uur in de volle zon aan de laatste 60 kilometer. De weg is super druk, en de wind hebben we schuin tegen. Omdat we niet door het donker willen fietsen moeten we dus 3 uur lang zo’n 20 km/uur fietsen om op tijd aan te komen. De energie begint steeds meer af te nemen, maar met onze blik op oneindig en iedere 15 kilometer een blikje Cola of Fanta fietsen we net geen 180 kilometer om precies voordat de zon onder gaat aan te komen in Siem Reap. We vinden een heerlijk guesthouse in een rustig achteraf straatje in het centrum van de stad, en boeken 4 nachten zodat we lekker uit kunnen rusten en tijd hebben om de Angkor Wat tempels te bezoeken. We bestellen een vruchten shake in de bar van het guesthouse, en zijn de rest van de avond bezig met het ‘verwijderen’ van de tientallen muggen in onze kamer die samen met ons zijn ingecheckt tijdens het naar binnen lopen van de tassen 😉

Angkor Wat
geschreven door Ralph

Het tempel complex Angkor Wat is één van de redenen waarom we zo graag naar Cambodja wilde tijdens deze reis. Met een oppervlakte van 126 hectare, gebouwd in de twaalfde eeuw, is dit één van de 7 wereldwonderen en iets wat wij al heel lang met onze eigen ogen willen zien.

Na eerst een dag heerlijk niets te hebben gedaan in Siem Reap, staan we de volgende ochtend al om 3 uur op zodat we de zon op kunnen zien komen op het tempel complex, en we tijd genoeg hebben om rond te fietsen voordat de temperatuur te hoog wordt. Door het donker fietsen we zo’n 10km naar het ticket kantoor wat onlangs verhuisd is en waar we gelukkig net op tijd achter zijn gekomen voordat we het guesthouse vroeg in de ochtend verlaten. Als we de kaartjes kopen staat overal aangegeven dat bezoekers hun schouders en knieën moeten bedekken indien zij de tempels willen bezoeken. Nikki heeft wel haar T-Shirt meegenomen, maar de lange broek heeft ze niet meegenomen. Na nog een aantal keer te worden gewaarschuwd door mensen beginnen we toch te twijfelen of het wel zo handig is om nog eens 5km door te fietsen naar de tempels met het risico dat we er niet in mogen. We besluiten uiteindelijk terug te fietsen naar onze kamer, en ons grandioze idee van het op zien komen van de zon bij de tempels laten we dan ook maar voor wat het is.

Eenmaal aangekomen op het park blijkt er helemaal geen probleem te zijn met de kleding van Nikki en zonder het te zeggen fiets ik een pietsie pietsie heel klein beetje boel chagrijnig het park op terwijl de zon al op is gekomen 😉 We besluiten bij een uitzichtpunt naar boven te lopen, en als we onze fiets af stappen komt er gelijk een vrouw op Nikki afgelopen die aangeeft dat als we naar de tempel willen haar knieën en schouders bedekt moeten zijn. Oké gelukkig! Toch niet voor niks terug gegaan, en blij dat ik net niets heb gezegd toen we het park op mochten fietsen haha.

De tempels zijn allemaal ruïnes net zoals we die eerder hebben gezien tijdens onze eerste weken in Thailand, echter wat dit zo indrukwekkend maakt is de oppervlakte van het complex en het enorme aantal tempels. Sommige ruïnes worden vakkundig gerestaureerd, terwijl anderen in ver vervallen staat zijn. Ik kan nooit heel lang naar zo’n hoop oude stenen kijken, maar deze keer hoeft dat gelukkig ook niet omdat er zo veel te zien is en we dus niet al te lang bij iedere tempel stil kunnen staan 🙂

Als we de laatste tempel hebben bekeken en we terug lopen naar de fietsen zien we 2 jongens bij de ingang staan die niet naar binnen mogen. Ze dragen korte gerafelde spijkerbroeken, een oud shirt zonder mouwen en zitten onder de tatoeages en hebben grote gaten in hun oorlellen van vroegere piercings. Als ze mijn onderbeen zien beginnen ze tegen ons te praten en aan het accent te horen komen ze uit het Zuiden van de Verenigde Staten. Nikki legt uit dat de tatoeages het probleem niet zijn, maar de broek en het shirt wat ze dragen. Ze lopen terug naar de ingang en na wederom een hele discussie te voeren met de arme Cambodjaanse bewakers besluiten die om ze maar door te laten. Ik snap het wel waarom de lokale mensen niet altijd even vriendelijk meer zijn door toeristen die zich weigeren aan te passen naar de normen en waarden van het land waar zij te gast zijn 🙁

Statistieken tot nu toe

Aantal fietsdagen: 39
Aantal kilometer gefietst: 3598
Aantal liter water genuttigd: 211
Aantal bananen genuttigd: 153
Kortste dagafstand: 52
Langste dagafstand: 177

Fietsen door Zuid-Oost Azië – Thailand en Cambodja deel 8

Filmpje

Het kan zijn, i.v.m. de muziek, dat je deze niet via een mobiel apparaat kunt afspelen. Als dit het geval is, dan kun je het beste even de laptop / computer gebruiken – met dank aan Youtube 🙁 Veel kijkplezier!

 

11 reacties op “Fietsen door Zuid-Oost Azië – Thailand en Cambodja deel 8

  1. Jaaaaa eindelijk weer een blog!! En wat een mooie avonturen weer! Super gaaf. Kijk nu al uit naar het volgende verhaal! Veel plezier in Cambodja. x

    • Haha, dat vinden we echt super leuk om te horen 🙂 We gaan weer lekker schrijven en een nieuw filmpje maken wat deze keer hopelijk iets minder lang duurt 😉

  2. Geweldig om weer wat van jullie te lezen. ben er even lekker voor gaan zitten! Supermooi die beelden. Ik hoop voor jullie dat Cambodja niet net zo als Laos is en er toch veel lieve mensen en schone guesthouses blijken te zijn. Liefs, xx

    • Lieve mensen, ja zeker weten! Schone guesthouses, niet echt. Eten langs de weg, no way!! Als we naar de stalletjes keken kregen we al buikkramp haha. Maar op watermeloen en ananas blijk je enorme afstanden te kunnen fietsen 😉

  3. Blijven schrijven hoor! Echt genieten zo van jullie mooie verhalen. Wat een ervaring zeg. Alleen al over een zo’n bijzonder kapper bezoekje of een extra lekker kopje koffie in een soort museumpje. En dan al die kilometersvreten op rijst, meloen met ei of iets. Bedankt weer en goede reis verder! Dikke knuffels xxx Els

  4. He Nik,

    Geweldige blog weer, ik geniet steeds van jullie avonturen. Ik weet uit eigen ervaring dat Cambodja ondanks dat het op sommige plaatsen best onveilig is toch de moeite waard is om er heen te gaan en zeker je te verdiepen in de geschiedenis.

  5. Laat geworden inmiddels (03.04 uur) maar nu moest ik toch jullie verhaal lezen en natuurlijk het filmpje. Ontzettende bewondering weer voor jullie en voor jullie zitvlak. Voor jullie misschien naast de vele mooie plaatsen, mensen en momenten ook veel saai fietswerk, maar voor mij was het fantastisch om dit samenvattend te zien en te lezen. Weer een leuk geheel van gemaakt. Complimenten!!! Fijne reis verder.

  6. Wauw wat hebben jullie weer veel meegemaakt zeg!? Echt weer heel leuk om te lezen!!! Geniet ervan in Cambodja!

    Veel liefs van ons drietjes 🙂

  7. Hello guys …long time we left.
    We are very glad you made it to Siam Reap. Now we are in India it seems like it was long time ago since we cycle together. Keep cycling and stay safe. A big huge for both of you.

    Santi and Euge.

  8. Hey guys,

    How nice to hear from you 🙂 Yes, time goes so fast, and so many impressions that we sometimes almost feel this is just too much to handle for one trip haha. How are things going in India? Is Euge already a master in Yoga?? And what are you doing every day? How much time do you have left?

    We are now in Malaysia, and it is a strange feeling that the Asia adventure will be over in a few weeks from now… We will fly to Istanbul on April 24, and from there hopefully will enjoy a beautiful European spring when we cycle back home 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.